Hodując nasze rasowe wypieszczone psy staramy się zapewnić im najlepsze, najbardziej komfortowe warunki. Szczególnie, gdy wybieramy miejsce dla suki i jej szczeniąt na pierwsze tygodnie ich życia, gdy są one najdelikatniejsze, najbardziej wrażliwe, i jednocześnie takie nieporadne. Staramy się znaleźć najspokojniejsze, zaciszne, ciepłe miejsce, miękkie i wygodnie posłanie – wszystko, aby zapewnić naszym wyczekanym maluchom wszystko, co najlepsze. Nasze szczenięta zwykle pierwsze tygodnie życia spędzają w iście cieplarnianych warunkach, a my staramy się je chronić przed jakimkolwiek stresem.

Postępowanie takie jest oczywiście słuszne i zrozumiałe, w naturze, wśród dzikich psowatych każda matka stara się dokładnie o to samo – o idealne, spokojne, zaciszne i wygodne miejsce. Jest jednak bardzo poważna różnica – w naturze nigdy tak do końca to się nie udaje. Nory dzikich psów nigdy nie są aż tak wygodne – mają nierówne, chłodne i twarde podłoże, poruszanie się po nich to częste upadki. Mimo wysiłków matek w pierwszych tygodniach życia zwykle szczenietom przydarzają się różne nieprzyjemne przygody – nagłe nocne oziebienie, deszcz zalewający norę, gryzące owady…W dodatku dla bezpieczeństwa matka przenosi maluchy w inne miejsca, czasem na spore dystanse – zdarza się, że nawet kilkakrotnie w ciągu pierwszych tygodni. Wreszcie – matka w tym czasie musi polować, więc spędza sporo czasu poza gniazdem, nie mogąc cały czas karmić i ogrzewać szczeniąt ciepłem swojego ciała.

W porównaniu z pierwszymi tygodniami dzikich psów nasze szczenięta pędzą życie wygodne, nudne i przewidywalne. Okazuje się jednak, że wcale niekoniecznie jest to najlepsze dla ich rozwoju. Nasza perfekcja w zapewnianiu komfortu matce i szczeniętom jest aż zbyt wielka. Ten spokój i komfort to dla małych szczeniąt wręcz deprywacja sensoryczna. Ich układ nerwowy dla optymalnego rozwoju potrzebuje więcej bodźców. Stres jest szczeniętom potrzebny, nie jest to tylko zbędny element życia, który możemy usunąć. Wczesna stymulacja układu nerwowego sprawia, że jest on lepiej przygotowany na późniejsze wyzwania i sprawniej sobie z nimi radzi. W naturze dzieje się to samoczynnie, stymulacja wynika z warunków życia. W hodowli powinniśmy zadbać o nią sami.

Temu właśnie służy program Bio-Sensor, opracowany pierwotnie przez amerykańską armię przy hodowli i szkoleniu psów na jej potrzeby. Opracowanie i rozwój programu zajęło wiele lat, a jego rezultaty są doskonale udokumentowane. Wymierne efekty, prostota stosowania i naukowa podbudowa sprawiły, że program ten został zaadaptowany przez bardzo wielu hodowców, początkowo głównie ras użytkowych, a następnie także wszystkich innych. Jest on popularny głównie w Stanach Zjednoczonych, ale znany na całym świecie. Okazuje się, że przeprowadzenie ze szczenięciem w najwcześniejszym okresie życia kilku prostych ćwiczeń, zajmujących mniej niż minutę dziennie daje niezwykle spektakularne efekty.

W porównaniu ze szczeniętami niepoddanymi programowi u szczeniąt stymulowanych stwierdzono:
- większą sprawność układu krążenia
- wiekszą wydolność serca
- większą sprawność wydzielania adrenaliny
- większą odpornośc na choroby
- wiekszą odporność na stres, stabilniejszy, bardziej zrównoważony temperament.

W doświadczeniach przeprowadzanych w późniejszym wieku szczenięta objęte programem Bio-Sensor były pewniejsze siebie, chętniej podejmowały wyzwania, rzadko reagowały strachem na nowe sytuacje. Wszystko to to cechy bardzo znaczące w szkoleniu psów na potrzeby armii – jednak równie istotne dla każdego właściciela psa do towarzystwa. Pewniejsze siebie, zrównoważone psy o stabilnej psychice są znacznie milszymi towarzyszami, a ich życie jest o wiele szczęśliwsze niż psów denerwujących się z byle powodu. Program Bio-Sensor z pewnością nie naprawi wadliwej psychiki – pozwala jednak rozwinąć pełen potencjał psu z doskonałym temperamentem, a temu nieco słabszemu psychicznie pomaga lepiej funkcjonować. Poświęcenie szczenięciu mniej niż minuty dziennie przez dwa tygodnie wydaje się wyjątkowo niską ceną za taki zysk.

Bio-Sensor to kilka ćwiczeń, zapewniających szczenięciu stymulację, których w normalnych warunkach w hodowli nie ma szans doświadczyć. Przeprowadza się je pomiędzy 3 a 16 dniem życia. Każde ćwiczenie trwa 3-5 sekund. Sesja cwiczeniowa powinna być przeprowadzana raz dziennie, nie należy przeprowadzać ćwiczeń częściej ani wydłużać czasu stymulacji – nadmiar stymulacji i stresu ma równie, jeśli nie bardziej szkodliwe efekty niż jej brak. Kolejność ćwiczeń nie ma znaczenia, jednak wszystkie powinny być przeprowadzone do końca zanim zajmiemy się następnym szczenięciem. Szczenięta należy trzymać oboma rękami, bardzo pewnie, ale delikatnie. Ruchy powinny być spokojne i łagodne.

Jak wyglądają ćwiczenia?

1. Stymulacja łap (której nie zapewnia miękkie posłanie) – końcówką pałeczki do uszu dotykamy przestrzeni pomiędzy opuszkami dowolnej łapy. Nie jest istotne, aby widzieć, że szczenię to czuje.
2. Głową w górę – trzymając szczenię w obu rękach ustawiamy je pionowo tak, aby jego głowa znajdowała się dokładnie ponad jego ogonem.
3. Głową w dół – łagodnym ruchem przekręcamy szczenię głową w dół, tak, aby ogon znalazł się ponad głową.
4. Brzuszkiem do góry – kladziemy szczenię na grzbiecie, tak, aby nos celował w sufit i łagodnie przytrzymujemy. Niektóre szczenięta mogą zasypiać, co w niczym nie przeszkadza.
5. Stymulacja termiczna – kładziemy szczenię (łapami w dół) na oziębionym ręczniku (wcześniej umieszczonym na dłuższy czas w lodówce, można też zastosować zimny przedmiot owiniety tkaniną). Nie należy ograniczać szczenięciu ruchu; jeśli schodzi z ręcznika, należy mu na to pozwolić – nawet, jeśli trwa to krócej niż założony czas stymulacji.

Uwaga – jeśli szczenięta są poddawane kopiowaniu ogonów, usuwaniu wilczych pazurów czy innym tego typu zabiegom, co następuje zwykle w 3 dniu życia, należy przesunąć czas rozpoczęcia programu o 2 dni. Interwencja chirurgiczna to więcej niż wystarczająca stymulacja dla układu nerwowego.